[PR] Gain and Get More Likes and Followers on Instagram.

#ต่อ

6227 posts

TOP POSTS

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.4
*หลังจากที่เฟรมธีร์พาบุ๊คฟิวส์ขึ้นไปพักบนห้องก็ลงมาปรึกษากันอยู่ด้านล่าง
*เฟรม-ธีร์พี่ว่าถ้าเราส่งน้องเข้ารร.กลัวน้องจะไปเจอเรื่องแย่ๆอีกอะถ้ามีใครมาพูดอะไรแบบนั้นอีกกลัวน้องจะรับกันไม่ไหวเกิดหนีเตลิดไปก็แย่เลยเพราะเราไม่ได้อยู่ใกล้น้องด้วย
*ธีร์-งั้นเราให้น้องเรียนทางเน็ตดีไหมพี่สมัยนี้เขาก็เรียนกันเยอะแยะช่วงแรกๆเราก็ช่วยสอนน้องไปก่อนพอเขาเริ่มเข้าใจค่อยปล่อยให้เรียนกันเอง
*เฟรม-ก็ดีพี่ไม่อยากให้น้องออกไปเสี่ยงกลัวน้องจะรับไม่ไหวงั้นเราพาน้องไปเรียนที่บริษัทม่ะเราจะได้ทำงานไปด้วยไง
*ธีร์-ก็ดีนะพี่ยังไงน้องก็อยู่ใกล้เราถ้ามีอะไรจะได้ช่วยทัน
*เฟรม-งั้นก็ตามนี้แล้วกัน(หลังจากคุยกันเสร็จเฟรมธีร์ก็ขึ้นไปหาบุ๊คฟิวส์ที่ห้องห้องบุ๊ค)ไงครับหนุ่มน้อยดีขึ้นยังครับอืม(นั่งลงข้างๆบุ๊ค)
*บุ๊ค-ดีแล้วฮะ😊😊
*เฟรม-เก่งมากครับ(ลูบหัวร่างบางเบาๆ)น่ารักนะเรา😚😚ออบุ๊คพี่ว่าจะให้บุ๊คเรียนในเน็ตเอาอะพี่ไม่อยากให้บุ๊คไปเจอเรื่องแย่ๆแบบนั้นอีก
*บุ๊ค-ยังไงก็ได้ฮะพี่เฟรมบุ๊คอยากอาบน้ำ
*เฟรม-ก็ไปอาบสิครับ
*บุ๊ค-พี่เฟรมออกไปก่อนสิฮะ
*เฟรม-ทำไมอะอายพี่เอ่อเสียไปตั้งห้าล้านขอดูนิดนึงไม่ได้เอ่ออืม
*บุ๊ค-พี่เฟรมบ้าไม่คุยด้วยแหละไปอาบน้ำดีกว่า😳😳
*เฟรม-เด่วสิไหนเขิลเอ่ออืม(ดึงร่างบางมานั่งบนตัก)เขิลพี่เหรอครับ(ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ร่างบาง)
*บุ๊ค-พี่เฟรมปล่อยเลยบุ๊คจะไปอาบน้ำ
*เฟรม-ไม่ปล่อยนี่แหละ😚😚(หอมแก้มบุ้คไปฟอดใหญ่)
*บุ๊ค-ไอ้พี่เฟรมบ้าชิ😣😣
*เฟรม-งอลเอ่อพี่รักบุ๊คนะ(ก้มลงมากระซิบข้างหู)
*บุ๊ค-😳😳😳
*เฟรม-ไปอาบน้ำป่ะเด่วพี่อาบให้ม่ะ
*บุ๊ค-ไม่ต้องอาบเองได้หรอก
*เฟรม-เด่วไม่สะอาดไงให้พี่ช่วยอาบน้ำดีกว่า
*บุ๊ค-พีาเฟรมบ้าแล้ว(ลุกแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำอย่างไว)
*เฟรม-แน่ใจเอ่อว่าจะไม่ให้พี่อาบวห้อะอาบกับพี่ฟินนะขอบอก(พูดผ่านประตูเข้าไป)
*บุ๊ค-พี่เฟรบ้าออกไปเลย😳😳
*เฟรมok.ๆไม่แกล้งแหละแต่ที่บอกว่ารักอะเรื่องจริงนะจ๊ะคนสวยฮ่าๆ(เดินกลับห้องอย่างอารมณ์ดีด้านบุ๊คที่ยืนบิดอยู่ตรงอ่างล้างหน้า)
*บุ๊ค-ไอ้พี่เฟรมบ้าทำไมใจเราต้องเต้นแรงขนาดนี้วะเห้ออาบน้ำดีกว่า😳😳(จากนั้นร่างบางก็จัดการอาบน้ำตัดไปที่ห้องฟิวส์)
*ธีร์-ไงครับเด็กน้อยเป็นไงบ้างห้องถูกใจรึเปล่า
*ฟิวส์-สวยมากเลยฮะ😊😊
*ธีร์-ฟิวส์พี่ว่าจะให้ฟิวส์เรียนหนังสือผ่านเน็ตเอาอะไม่อยากให้ไปเจออะไรแย่ๆข้างนอก
*ฟิวส์-ยังไงก็ได้ฮะแค่ได้เรียนก็พอ😊😊
*ธีร์-ครับงั้นพรุ่งนี้พี่จะพาฟิวส์ไปเรียนที่บริษัทนะพี่จะได้ทำงานด้วย
*ฟิวส์-ฮะ
*ธีร์-ออฟิวส์พี่ถามอะไรหน่อยสิฟิวส์อยู่ที่นั่นมากี่ปีแล้วเหรอ
*ฟิวส์-สองปีฮะ😢😢👇👇ในเม้น

เดี๋ยวเรามาดูกันว่าเวลา #ไข่ดาว เจอเพื่อนใหม่จะเป็นอย่างไร #ต่อ

Ep.22
🌞ช่วงบ่าย
.
แดดอ่อนๆยามบ่าย 3 ส่องกระทบลงบนพื้นผิวน้ำทะเล เป็นสีฟ้ามรกต สร้างความประทับใจให้นักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวชมทะเล
.
แบมแบมและจินยองที่นัดกันไว้ว่าจะมาเล่นน้ำ ทั้งคู่ก็พบปะกันที่ทะเลพร้อมกับแฟนหนุ่มของทั้งสองที่คอยมาคุม
.
มาร์ค: แบมไปเปลี่ยนกางเกงว่ายน้ำเดี๋ยวนี้!
แบม: โถ่~พี่มาร์คแค่นี้เองมันไม่เห็นหรอกน่า
.
เสียงมาร์คดุคนตัวเล็กที่ใส่กางเกงว่ายน้ำสั้นเกินมาตราฐานของมาร์คต้วน
.
ชุดว่ายน้ำที่แบมแบมใส่เป็นชุดว่ายน้ำแขนยาวและกางเกงขาสั้นถึงแม้มันจะดูไม่ค่อยเซ็กซี่สักเท่าไรแต่เมื่อแบมแบมใส่แล้วมันดูน่ารักแฝงความเซ็กซี่ภายในตัวเล็กน้อย
.
จินยอง: แบมแบม จินมาแล้ว!~~
.
เสียงจินยองเพื่อนของแบมแบมวิ่งมาหาแต่ไกลเพราะจะรีบมาเล่นน้ำน่ะสิ
.
แบม: ปะ ไปเล่นน้ำกัน
.
ทั้งคู่เดินลงมาที่ทะเลและเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานเหมือนเด็กน้อย ส่วนแฟนหนุ่มของทั้งสองก็เดินเฝ้าอยู่บนหาด
.
แบม: พี่มาร์คมาเล่นด้วยกันสิ
มาร์ค: ไม่เอาดีกว่าแบม พี่ไม่ได้ใส่กางเกงว่ายน้ำมานะ
แบม: ไม่เป็นไรหรอกน่า~
.
แบมแบมพูดพรางรีบวิ่งขึ้นบนก่อนจะวิ่งจูงมือมาร์คลงมาที่ทะเล
.
จินยองเองก็เช่นกันรีบวิ่งไปลากเจบีมาเล่นน้ำด้วย
.
เจบี: จินยองพี่ไม่ได้ใส่กางเกงว่ายน้ำนะ
จินยอง: ไม่เห็นเป็นไรเลยหนิ
.
ทั้งสี่คนเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานจนพระอาทิตย์ใกล้จะลาลับขอบฟ้าไป ทั้งสี่ก็ขึ้นจากทะเล
.
มาร์ค: สนุกไหมล่ะ หืม?
แบม: สนุกมากๆเลย
เจบี: รีบห่มผ้าเช็ดตัวก่อนเถอะ เดี๋ยวไม่สบายเอา
จินยอง: แล้วพี่เจบีจะห่มอะไรล่ะ?
เจบี: พี่ไม่ห่มหรอก พี่ทนได้
จินยอง: เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกนะ
.
ทั้งสี่เดินเข้ามาภายในโรงแรมก่อนต่างจะแยกย้ายเข้าห้องใครห้องมัน
.
แบม: ฮัดชิ้ว!
มาร์ค: เห็นไหม จามเลย
แบม: งื้อ~ แบมไม่เป็นไนหรอกน่า แค่จามเฉยๆเอง
มาร์ค: อ่าๆ รีบไปอาบน้ำเถอะจะได้ไปกินข้าวเย็นกันเนอะ
แบม: อ่าๆ
.
แบมแบมเดินห้องน้ำไปทันทีและถอดชุดว่ายน้ำเตรียมจะอาบน้ำ
.
15 นาทีผ่านไป~
แบมแบมก็อาบน้ำสระผมแต่งตัวเสร็จก็กำลังจะออกจากห้องน้ำไปแต่เหมือนแบมแบมลืมบางอย่าง
.
แบม: เอ๊ะ! ลืมหยิบผ้าเช็ดตัวเข้ามา
.
แบมแบมลืมหยิบผ้าเช็ดตัวเข้ามาจึงตัดสินใจเปิดประตูออกไปทั้งที่ไม่มีสิ่งใดปกคลุม
.
#ต่อในเม้น

#ถึงร้ายก็รักEP.69
°
ปัง!!!
.
{เต้ย"ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้น ผมก็หลับตาลงทันที ไม่! ผมไม่อยากเห็นเลือด เลือดของคนที่ผมรัก ผมจะเสียเค้าไปจริงๆน่ะเหรอ ไม่เอา! แบบนั้นผมอยู่ไม่ได้ ไม่ได้แน่ๆ ถ้าไม่มีเค้า...}
เต้ย:ฮึก..ฮือออ..😭
{เต้ยร้องไห้ออกมาอย่างไม่กลั้นเอาไว้เลยแม้แต่น้อย..ทั้งๆที่หลับตา..แต่ก็ไม่ได้ทำให้น้ำตาหยุดใหลเลยแม้แต่น้อย..}
เต้ย:คุณโอม..ฮือออ..ผมรัก..ฮึก..คุณ..ฮืออ..😭
{เต้ยยังพร่ำบอกรักโอมไม่หยุด..พร้อมกับเสียงสะอื้น..}
°
ฟุบบ!!
.
นิรุจ:คิมหันต์!!
{ร่างบางทรุดหมดสติลงไป..แต่ดีที่ลูกน้องนิรุจประคองร่างเต้ยเอาไว้ทันท่วงที..นิรุจรีบวิ่งมาหาเต้ยทันที..พร้อมกับประคองร่างเต้ยเอาไว้..}
นิรุจ:คิมหันต์! คิมหันต์! {นิรุจส่งเสียงเรียกเต้ยเพื่อให้เต้ยตื่นขึ้น..แต่ก็ไม่เลย..เต้ยยังคงหมดสติ..มีเพียงแต่ลมหายใจที่เข้าออกแบบไม่เป็นจังหวะ..}
นิรุจ:โทรตามหมอมาที่นี่! เดี๋ยวนี้!
👤:ครับ!
{ลูกน้องนิรุจโค้งหัวรับคำสั่ง..พร้อมกับรีบทำตามคำสั่งทันที..ในขณะเดียวกัน..คมและนนท์ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพอดี..}
คม:เกิดอะไรครับนาย ผมได้ยินเสียงปืน!
นนท์:เต้ย!
นิรุจ:คม แกเอาตัวมันเข้าไปในบ้านที
{นิรุจพูดพร้อมกับอุ้มเต้ยขึ้นมากอดไว้แนบอก..ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบ้าน..คมหันไปมองคนที่นิรุจพูดถึงก็ถอนหายใจออกมาทันที..นนท์เบิกตากว้าง..ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปประคองร่างโอมที่นอนหมดสติอยู่กับกองเลือดเอาไว้..}
นนท์:ไอ้โอม! ตื่นสิวะ! {นนท์พูดพร้อมกับใช้มือตบที่แก้มของโอมอย่างแรง..คมเดินมานั่งยองๆลงข้างๆ..}
นนท์:มึงไม่ทำอะไรเหรอวะ! มันจะตายอยู่แล้วเนี่ย!
คม:มันไม่ตายหรอกน่า แค่โดนยิ่งที่แขน ถ้ามันจะตายง่ายขนาดนั้น มันคงไม่ได้คบกับคุณหนูหรอก
{คมพูดขึ้น..นนท์ขมวดคิ้วเข้าหากัน..แล้วหันกลับไปปลุกโอมให้ตื่นต่อ..}
นนท์:มึงตื่นสิวะ! ไอ้โอม!
{นนท์ยังใช้มือตบไปที่แก้มโอมอย่างแรง..}
คม:กูว่ามันจะตายก็เพราะมึงนั่นแหละ
นนท์:พล่ามอยู่ได้! มาช่วยพามันเข้าไปในบ้านสิวะ!
คม:ขึ้นเสียง??
{คมเลิกคิ้วนิดๆ..}
นนท์:เออ! กูขึ้นเสียง! มึงจะทำไม!
{คมยกยิ้มมุมปากออกมา..}
คม:หึ ปากดี งั้นคืนนี้กูจะเอามึงจนมึงลุกไม่ขึ้นเลย
นนท์:เออ! จะเอาก็เอา! แต่ตอนนี้มึงช่วยมาพามันเข้าไปในบ้านก่อน!
คม:มึงพูดเองนะ
นนท์:เออๆ!
{สิ้นเสียงนนท์..คมก็เข้ามาช่วยประคองโอมเข้ามาในบ้านทันที..}
°
ด้านนิรุจ
.
{นิรุจรีบอุ้มเต้ยเข้ามาในห้อง..พร้อมกับวางร่างเต้ยลงบนเตียงกว้างเบาๆ..พร้อมกับนั่งลงข้างๆเต้ย..}
นิรุจ:หมอมารึยัง!
👤:ใกล้จะถึงแล้วครับ
นิรุจ:แล้วมากี่คน
👤:สองครับ
นิรุจ:(พยักหน้า)
#ต่อในเม้นนะจ๊ะ

《Ep16》
เช้ารุ่งขึ้น☉
มาร์คที่รู้สึกตัวก่อนเขาก็ค่อยๆลืมตาขึ้น จากนั้นก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นอีกคนกำลังนอนซบอกอุ่นของเขาอยู่ เขามองไปทั่วเลือนร่างของแบม ซึ่งมีแต่รอยรักที่เขาสร้างไว้เมื่อคืน เขารู้ว่าเขาก็เอาแต่ใจมากเกินไปจนทำให้แบมไม่ไหวจนสลบไปทั้งที่เขาก็ยังทำเรื่องบนเตียงอยู่ แต่เพราะความต้องการที่เพิ่มขึ้นทุกๆวันที่อยู่กับแบมเขาจึงหักห้ามใจตัวเองไม่ไหว จึงทำให้เขาอยากทำกับแบมอีกหลายต่อหลายรอบ และท่าเมื่อคืนแบมไม่สลบไปซะก่อน เขาคงจะทำยันเช้า...และตอนนี้อาจจะยังไม่หยุดทำ
" แบม...แบม" มาร์คเอ่ยไม่ดังนัก แต่ทำให้แบมทำเสียงฮึกฮักในลำคอเพราะโดนกวนตอนนอนแต่เขาก็ไม่ได้ลืมตาขึ้นมา
" งั้นเดี๋ยวกุไปอาบน้ำแล้วจะไปหาซื้ออะไรมาให้กินน้ะ" มาร์คพูดแค่นั้นก่อนจะลุกขึ้น แล้วกวาดสายตาไปทั่วห้อง ก็พบว่าซากที่เขาทำไว้เมื่อคืนยังคงกองกันอยู่เต็มไปหมด เขาถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปใส่เสื้อคลุมแล้วมาเก็บกวาดพวกถุงยางและทำความสะอาดจนห้องเรียบร้อยเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น.....และเมื่อมาร์คเข้าไปอาบน้ำและออกมาแต่งตัวเรียบร้อยเขาก็เดินไปเขียนโน๊ตไว้ให้แบม (เดี๋ยวกุมาน่ะ กุไปหาอะไรมาให้กิน)🖊 เมื่อเสร็จก็เดินออกไป
.
.
.
#ห้างแห่งหนึ่ง🏙👤
มาร์คเดินซื้อของกินและของใช้ส่วนตัวไปพรางๆเพราะตอนนี้ก็ยังไม่สายสักเท่าไหร่ เขารู้ว่าตอนนี้แบมยังไม่ตื่นแน่ๆ แล้วถ้าซื้อของที่นี่เสร็จเขาก็กะจะแวะไปซื้อยาแก้ไข้ไว้เผื่อแบมเลย กันไว้ดีกว่าแก้ " อ้าว ไอมาร์ค" มาร์คที่เดินเพลินๆก็ได้ยินเสียงคนเรียก เขาจึงหันไปมอง ก็เจอกับคิม
" ว่าไงมึง " มาร์คตอบกลับไป
"เปล่า กุก็แค่เห็นแล้วก็อยากทักแค่นั้นแหละ เออแล้วแฟนมึงอะ" " หลับ " " จะเที่ยงแล้วเนี้ยน่ะ" " เออปกติมันก็ไม่ตื่นสายขนาดนี้หรอก แต่เมื่อคืนกุจัดหนักไปหน่อย มันเลยนอนตายคาเตียงอยู่นั่นแหละ กุถึงต้องมาซื้ออะไรให้มันกินนี่ไง เออแล้วมึงอ่ะมาคนเดียวเลาะ" " เอออะดิ งั้นไหนๆก็เจอมึงละไปแดกข้าวเป็นเพื่อนกุหน่อย " คิมพูดขึ้น
" เออกุไปเป็นเพื่อนมึงได้ แต่อย่านานน่ะมึง " มาร์คพูดขึ้นทั้งสองจึงเดินไปในร้านอาหาร เมื่อทั้งสองเข้ามานั่ง พนักงานก็เข้ามาต้อนรับทั้งสองคนจึงสั่งสิ่งที่ตัวเองอย่างกิน จากนั้นพวกเขาก็นั่งคุยอะไรกันไปเลื่อย
" เออมึง กุว่ากุจะหาคอนโดอยู่หว่ะ มึงมีคอนโดดีๆแนะนำกุมั้ยว่ะ" คิมเอ่ยถามขึ้น มาร์คจึงนั่งคิด
" คอนโด?...ก็คอนโดใกล้ๆมหาลัยกุอ่ะ เพื่อนกุหลายคนก็อยู่ กุกะจะซื้อซักห้อง มึงจะย้ายไปพร้อมกุเลยมั้ยหล่ะ" มาร์คถามขึ้น เพราะเขาก็คิดจะซื้อคอนโดอยู่ตั้งแต่คบกับแบม เขาคิดว่าถ้าเขาอยู่บ้านหลักของเขา เขาคงทำอะไรไม่ได้มาก
#ต่อในเม้น⬇⬇⬇

Ep.13

กิ่ง:มันอะไรกันออฟ
กิ่งเอ่ยถามขึ้นขณะที่กำลังขับรถออกไป
ออฟ:ก็ไม่มีอะไร กันชวนผมมาเดินเล่นอ่ะ
กิ่ง:ชวนมาเดินเล่น คิดอะไรของเขาอ่ะ เรากำลังมีข่าวอยู่นะ
ออฟ:แต่มันทำให้ผมเครียดนะครับพี่กิ่ง มันทำให้ผมไม่รู้จะทำอะไร ได้แต่เดินไปเดินมาอยู่ในบ้าน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็มีแต่ข่าวของตัวเอง ผมทุกข์นะพี่
กิ่งชะงักแล้วขับรถจอดข้างทาง
กิ่ง:แล้วทำไมเราไม่บอกพี่
ออฟ:ก็ผมรู้ไง ว่าพี่ก็กำลังโกรธอยู่เหมือนกันอ่ะ ใช่ป่ะ
กิ่ง:อืม ใช่ เพราะแบบนี้เราเลยไม่โทรหาพี่ซินะ
ออฟผงกหัวกลับไปเป็นคำตอบ
ออฟ:แล้วกันมันก็เข้ามา เข้ามาหาผม มาชวนผมไปเดินเล่นแก้เครียด มันได้ผลนะพี่ ได้ไปเที่ยวแล้วได้มองหน้ามันด้วย ความเครียดความกังวลก็หายไปหมดเลย
กิ่ง:ชอบน้องมันหรอ
ออฟ:จะว่างั้นก็ได้ ผมชอบมันนานแล้วพี่กิ่ง ตอนแรกก็พยายามจะไม่คิด แต่มันก็อดไม่ได้จริงๆ
กิ่งลดมือจากพวงมาลัยรถแล้วเอนหลังพิงเบาะ เอามือทั้งสองกุมหน้าไว้อย่างลำบากใจ
กิ่ง:ทำไมมันเหมือนละครน้ำเน่าจังเลยว๊ะ หน่วงได้ใจเลยจริงๆ
ออฟ:ตอนนี้มันจะเป็นยังไงบ้างนะพี่กิ่ง
กิ่ง:จะไปรู้ได้ไงอ่ะ ออกมาด้วยกันเนี่ย เดี๋ยวพี่ไปส่งที่บ้านละกัน
ออฟ:ครับ
ออฟรับคำ แต่สายตาของเขายังมองออกไปข้างนอก กิ่งส่ายหัวนิดๆก่อนจะเริ่มเหยียบคันเร่งเคลื่อนรถออกไป

กันเดินเข้าบ้านโดยไม่ทักทายพ่อกับแม่ที่ร้องเรียกเลย เขาเดินขึ้นห้องแล้วทิ้งตัวลงบนที่นอนพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นทาง ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าที่ร้องไห้ มันเพราะอะไรกันแน่ หลายๆเรื่องมันตีกันไปหมดในหัว เสียงโทรศัพท์ก็ดังอยู่ตลอด แต่กันเหมือนไม่ได้ยินมันเลย ได้ยินแต่เพียงเสียงร้องไห้ของตัวเองมากกว่า เกือบยี่สิบสายที่โอบโทรมา เหมือนไร้ประโยชน์ไปเลย
เช้าวันจันทร์ กันเดินทางมาทำงานตามปกติ พยายามจะไม่คิดอะไรหลายๆอย่าง ไม่อยากเอามันมาปนกับงานของตัวเอง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะแสดงสีหน้ายังไงดีเวลาเจอทั้งโอบและออฟ เขาถอนหายใจยาวหวังไว้แต่ว่าอย่าเพิ่งเจอใครในตอนนี้เลย ขอให้เดินไปถึงโต๊ะทำงานของตัวเองเร็วๆก็พอ จะได้นั่งเขียนงานงกๆอยู่แบบนั้นโดยไม่ต้องเงยหน้ามองใคร ทุกอย่างที่หวังไว้ก็ราบรื่นจริงๆ กันเก็บกระเป๋าของตัวเองไว้แล้วเอางานออกมาเขียนทันที ออฟที่เดินเข้ามาตามหลังหันไปมองกันแล้วยิ้มให้ แต่ผิดคาดเพราะกันไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเลยด้วยซ้ำ ออฟหุบยิ้มแล้วเดินก้มหน้าไปที่โต๊ะตัวเองกับกิ่ง
#ต่อในเม้น

เรื่อง "ครั้งนั้น...ไม่เคยลืม" Intro 👾❤👾💥🔥
โอม "นายภวัต จิตต์สว่างดี อายุ 26 ปี ทำงานอยู่ที่บริษัทของคุณพ่อ ตำแหน่งรองประธาน นิสัย : ผมเป็นคนง่ายๆ เวลาโมโหจะทำเรื่องที่ไม่ค่อยได้คิด แต่ก็ไม่ได้แรงอะไร ผมก็ไม่ได้เจ้าชู้ ผมออกจะเป็นคนดี แต่ก็อย่าให้เหล้าถึงปากนะ จะกลายเป็นอีกคนทันที คนเรามันเปลี่ยนกันได้ หลังที่ผมมีเมียมีลูก ผมก็เลิกสิ่งพวกนั้นทุกอย่าง ผมไม่ออกไปเที่ยวเหมือนเมื่อก่อน เพราะตอนนี้ผมเป็นหัวหน้าครอบครัวแล้วนะ เป็นพ่อคนแล้ว ตอนนี้ผมกำลังเลี้ยงดูลูกสาวคนเดียวของผมอยู่ ผมกับสรสลับกันเลี้ยงครับ วันหยุดของผมแต่เป็นวันที่สรจะต้องไปทำงาน เราสองคนไม่ค่อยมีเวลาว่างให้กันเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ได้สนอะไรอยู่แล้ว ขอแค่ได้เห็นหน้าลูกของผมก็ดีใจแล้ว ลูกสาวของผมชื่อ มีน่า เมธินี จิตต์สว่างดี ผมกับสรเราเป็นแฟนกันตั้งแต่ม.ปลายแล้ว เราก็ตกลงแต่งงานกันตอนเรียนจบ ตอนนี้มีน่าอายุ 5 ขวบแล้วครับ เธอเป็นเด็กฉลาด น่ารัก ที่จริงแล้วสรเค้าท้องก่อนแต่งครับ หลังจากที่สรท้องแล้วก็คลอด เราสองคนก็ไม่มีเวลาอยู่ด้วยกัน เพราะต่างคนต่างมีหน้าที่ต้องทำ บางทีผมก็แอบคิดนะ แต่ผมว่าผมอาจจะเป็นสามีที่ดีให้กับสรไม่ได้นะ เราจะได้เจอกันเฉพาะตอนนอน แต่กว่าสรจะกลับมาผมก็หลับไปแล้ว ตอนเช้าผมก็ออกไปแต่เช้า สรยังไม่ตื่น จนมีอยู่วันนึงคุณพ่อให้ผมไปหาสรบ้าง ไม่ใช่อยู่แต่กับลูก ผมก็ไปหาสรในเย็นวันนั้น แต่สิ่งที่ผมต้องเห็นก็คือ สรกับผู้ชายคนนั้นกำลังจะขึ้นรถไปไหนกัน ผมก็ขับตามไปจนไปถึงบ้านของผู้ชายคนนั้น ผมก็เห็นสรกับผู้ชายคนนั้นเดินเข้าไปด้วยกัน ผมก็สงสัยเลยตามเข้าไป แต่สิ่งที่ผมเห็นมันกับทำให้ผมใจสลาย 💔 ผมเสียใจมาก ผมก็เลยไปที่ผับแห่งนึง ผมก็ดื่มเหล้าหนักมาก แล้วก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามา "
"คุณคะมาคนเดียวหรอคะ"
"ใช่ครับ แล้วคุณล่ะ"
"ฉันทำงานที่นี่ค่ะ ฉันเห็นคุณนั่งคนเดียวเลยจะมานั่งเป็นเพื่อนค่ะ"
"อ่อครับ ผมโอมนะ แล้วคุณล่ะ"
"เอ่อฉัน..... ฉันขอตัวก่อนนะต้องไปแล้ว"
"อ้าวคุณครับ" "จะรีบไปไหนของเค้าว่ะ "เอ่อ น้องๆ"
"ครับพี่"
"พี่ผู้หญิงคนนั้นเข้าชื่อไรหรอ"
"เค้าชื่อ....นี้ครับ พี่มีไรหรอครับ"
"น้องช่วยพี่ไรหน่อยได้มั้ย"
"อะไรหรอครับ"
"เค้าทำงานอะไรหรอ"
"พี่อย่าไปบอกใครนะ ขายบริการครับ"
"ถ้าพี่จะซื้อจะต้องทำไงหรอ"
"เดี๋ยวผมไปเรียกเจ๊มาให้ครับ"
"ขอบใจมากไอ้น้อง"
"ไม่เป็นไรครับพี่" แล้วน้องคนนั้นก็วิ่งไปตามเจ๊
"มีอะไรดิฉันรับใช้หรอครับท่าน"
"คือผมอยากจะได้ผู้หญิงคนนั้นไปนอนด้วยได้มั้ยครับ"
"ขอโทษนะคะ น้องมีคนจองแล้วค่ะ คนนี้หรอคะ" (ไปลากผู้หญิงอีกคนนึงมาแต่ไม่ใช่เธอคนนั้น)
"ไม่ใช่"
#ต่อในเม้น👇

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.5
*วันต่อมา
*เฟรม-บุ๊คครับเสร็จยังครับ
*บุ๊ค-เสร็จแล้วฮะพี่เฟรม(เปิดประตูห้องออกมา)
*เฟรม-เด่วลงไปกินข้าวเช้ากันก่อนเนาะ(จูงร่างบางลงไปยังชั้นล่างด้านธีร์ที่กำลังเคาะประตูเรียกฟิวส์อยู่หน้าห้อง)
*ธีร์-ฟิวส์ครับเสร็จยังครับ
*ฟิวส์-แป๊ปนึงฮะพี่ธีร์จะเสร็จแล้วฮะ
*ธีร์-ok. ครับ(ไม่นานฟิวส์ก็เปิดประตูออกมา)ลงไปกินข้าวกันครับ(จากนั้นธีร์ฟิวส์ก็ลงไปด้านล่างณ.โต๊ะอาหารทั้งสี่คนก็พากันกินข้าวเช้าจนเสร็จก็ออกไปบริษัทณ.บริษัทเฟรมธีร์ก็แยกกันเข้าห้องทำงานของตัวเองห้องเฟรม)
*เฟรม-บุ๊คมานั่งนี่ครับเด่วพี่สอนวิธีการเรียนให้ก่อน(ดึงคนตัวเล็กมานั่งบนตัก)
*บุ๊ค-ทำไมต้องนั่งแบบนี้ด้วยอะ😣😣
*เฟรม-นั่งแบบนี้แหละจะได้เห็นชัดๆไง
*บุ๊ค-เห็นอะไรชัดอะนั่งตรงนี้ก็เห็นชัดเเหมือนกัน(ชี้ไปที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ติดกัน)
*เฟรม-เอานร้านั่งงี้แหละมาๆเรียนกันดีกว่า(โอบบุ๊คจากด้านหลัง)
*บุ๊ค-พี่เฟรมมันอึดอัด😳😳
*เฟรม-ไม่อึดอัดหรอกนี่อะพี่ยังไม่อึดอัดเลย
*บุ๊ค-พี่เฟรมอะช่วยโอกาสตลอด😳😳
*เฟรม-มาเรียนดีกว่านี่อะเสียเวลามามากแหละ(ลงมือสอนบุ๊คผ่านไปสักพัก)อ้าชื่นใจจังนร้าแก้มใครก็ไม่รู้ทั้งนิ่มทั้งหอม😚😚
*บุ๊ค-พี่เฟรมบ้านี่แหนะ(หยิกแขนเฟรมแรงๆ)
*เฟรม-โอ๊ยเจ็บนะบุ๊คแบบนี้ต้องโดน(ก้มลงไปฝั่งจมูกลงไปที่ซอกคอบุ๊ค)
*บุ๊ค-ฮ่าๆพี่เฟรมบุ๊คไม่เล่นแล้วฮะ
*เฟรม-พี่รักบุ๊คนะครับ
*บุ๊ค-จะย้ำไรหนักหนา😳😳
*เฟรม-ก็กลัวบุ๊คลืมอะเลยต้องบอกทุกวัน😙😙
*บุ๊ค-พี่เฟรมมั่วแต่สอนบุ๊คแล้วจะได้ทำงานเหรอครับ
*เฟรม-ได้ทำสิบุ๊คพอจะเข้าใจวิธีแล้วใช่ไหม
*บุ๊ค-ก็พอได้ฮะ
*เฟรม-งั้นเด่วบุ๊คไปนั่งเรียนตรงโซฟาก็ได้ครับเด่วพี่เคลียร์งานก่อน
่*บุ๊ค-ok. ฮะ(ยกโน๊ตบุ๊คไปนั่งที่โซฟา)
*เฟรม-ถ้าไม่เข้าใจก็ถามพี่นะครับ(ก้มหน้าทำงานต่อ)
*บุ๊ค-ฮะพี่เฟรม(จากนั้นบุ๊คก็นั่งเรียนผ่านเน็ตไปส่วนเฟรมก็เคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะตัดไปที่ห้องธีร์)
*ฟิวส์-พี่ธีร์ฮะต้องนั่งตัวติดกันขนาดนี้เลยเหรอฮะ
*ธีร์-ใช่สิจะได้เข้าใจง่ายๆ
*ฟิวส์-ก็ไม่ต้องขนาดนี้ป่ะ
*ธีร์-ขนาดนี้แหละกำลังดีนี่แหนะ(ขโมยหอมแก้มฟิวส์ไปฟอดใหญ่)ชื่นใจจัง
*ฟิวส์-ไอ้พี่ธีร์บ้าฉวยโอกาสตลอด😳😳
*ธีร์-เปล่าสักหน่อยมาๆเรียนกันดีกว่า(ลงมือสอนฟิวส์ผ่านไปสักพัก)แก้มนี่อะพี่จองแล้วนะต่อไปห้ามแบ่งใครรู้ป่ะ😚😚
*ฟิวส์-แล้วใครบอกจะให้อะ
*ธีร์-ไม่รู้ละของพี่พี่จองแล้วนี่แหนะๆ(หอมแก้มฟิวส์รัวๆ)
*ฟิวส์-โอ๊ยพี่ธีร์พอแล้วฮะแก้มฟิวส์ช้ำหมดแล้วฮะ
*ธีร์-ช้ำก็ไม่เป็นไรเพราะของพี่😚😚
*ฟิวส์-พี่ธีร์บ้า😳😳ทำงานไปเลย(ยกโน๊ตบุ๊คไปนั่งหน้าบูดอยู่ที่โซฟา)👇👇ในเม้นอีกนิด

Ep.27
🏤ห้าง MB
.
เมื่อทั้งมาร์คและแบมแบมมาถึงห้างก็รีบตรงมาที่ร้านชุดแต่งงาน
.
ม๊ามาร์ค: อ้าว~ตามาร์ค
มาร์ค: ม๊า
แบม: สวัสดีค่ะ ม๊า
ม๊ามาร์ค: มาเร็วลูก ม๊าเลือกไว้ให้แล้ว
.
มาร์คและแบมแบมไม่ทันได้พูดอะไรก็โดนม๊ามาร์คลากให้ไปดูชุดและไปลองเปลี่ยนในห้องลองชุด
.
ชุดที่ม๊ามาร์คเลือกให้แบมแบมเป็นชุดเกาะอกลายลูกไม้สีขาว กระโปรงยาวลากพื้น ส่วนของมาร์คเป็นเสื้อสูตสีน้ำเงินกับกางเกงขายาวสีขาวบวกกับรองเท้าหนังสีน้ำตาล (เลื่อนดูรูป😁)
.
ไม่นาน มาร์คและแบมแบมเองก็เปลี่ยนเสร็จก็เดินออกมาจากห้องลองชุด
.
ม๊ามาร์ค: ว้าว~ สวยหล่อกันมากเลยลูก
แบม: ขอบคุณค่ะ^^
มาร์ค: ม๊า ผมหล่อแล้วใช่มั้ย
ม๊ามาร์ค: หล่อแล้วจ้า พ่อคุณ
.
ม๊ามาร์คและแบมแบมหัวเราะกับทีท่าของมาร์คที่ยืนเก๊กหล่ออยู่หน้ากระจกบานใหญ่
.
ม๊ามาร์ค: งั้นดิฉันขอเช่าสองชุดนี้ค่ะ
พนง: เดี๋ยวช่วยเซ็นต์ชื่อรายการการเช่าชุดและก็ชำระเงินค่าเช่าได้เลยค่ะ^^
.
ม๊ามาร์คหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นต์ชื่อรายการการเช่าชุดแต่งงานให้ทั้งสอง พร้อมกับหยิบการ์ดเครดิตให้พนักงาน
.
พนง: ขอบคุณที่ใช้บริการค่ะ
.
พนักงานสาวกล่าวขอบคุณลูกค้า และทั้งสามก็เดินออกมาจากร้านนั้น
.
มาร์ค: แล้วป๊าไปไหนล่ะครับ
ม๊ามาร์ค: ป๊ารออยู่ที่ร้านกาแฟน่ะ หนูแบมจ้ะ เดี๋ยวเราไปดูดอกไม้กันดีกว่าว่าจะเอาดอกอะไรบ้างที่จะไปจัดตกแต่งในงาน ส่วนตามาร์คก็จะไปรอกับป๊าแกที่ร้านกาแฟก็ได้นะ
มาร์ค: คร้าบบบ~
.
มาร์คก้มหัวให้ม๊าตนเองเบาๆก่อนจะเดินเข้าไปในร้านกาแฟร้านหนึ่งที่ป๊าของตนนั่งรออยู่
.
ส่วนทางด้านม๊ามาร์คและแบมแบมก็มาดูดอกไม้ที่ร้านดอกไม้เพื่อเลือกดอกไม้ไปจัดตกแต่งในงาน
.
พนง: รับดอกไม้อะไรดีคะ
ม๊ามาร์ค: ดอกไม้ที่สำหรับจัดตกแต่งในงานแต่งงานน่ะค่ะ
พนง: เชิญทางนี้ค่ะ
.
พนักงานสาวเดินนำหน้าม๊ามาร์คออกยังโซนดอกไม้สำหรับประดับตกแต่ง
.
พนง: จะรับดอกอะไรบ้างคะ มีทั้งดอกกุหลาบแดง กุหลาบขาว กุหลาบแดงชมพู ดอกกล้วยไม้ และก็ดอกคาร์เนชั่น
ม๊ามาร์ค: ช่วยเลือกหน่อยได้ไหมคะ ว่าควรใช้ดอกไม้ชนิดไหน
พนง: ได้ค่ะ
.
แล้วพนักงานสาวก็อธิบายเกี่ยวกับการเลือกดอกไม้ให้เข้ากับธีมงานแต่ง จนสรุปสุดท้ายก็ได้ดอกคาร์เนชั่นสีชมพูอ่อนและดอกกุหลาบสีขาว
.
พนง: เดี๋ยวทางร้านเราจะจัดการเรื่องดอกไม้ในวันงานแต่งให้นะคะ
ม๊ามาร์ค: ค่ะ ขอบคุณค่ะ
.
#ต่อในเม้น

MOST RECENT

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.5
*วันต่อมา
*เฟรม-บุ๊คครับเสร็จยังครับ
*บุ๊ค-เสร็จแล้วฮะพี่เฟรม(เปิดประตูห้องออกมา)
*เฟรม-เด่วลงไปกินข้าวเช้ากันก่อนเนาะ(จูงร่างบางลงไปยังชั้นล่างด้านธีร์ที่กำลังเคาะประตูเรียกฟิวส์อยู่หน้าห้อง)
*ธีร์-ฟิวส์ครับเสร็จยังครับ
*ฟิวส์-แป๊ปนึงฮะพี่ธีร์จะเสร็จแล้วฮะ
*ธีร์-ok. ครับ(ไม่นานฟิวส์ก็เปิดประตูออกมา)ลงไปกินข้าวกันครับ(จากนั้นธีร์ฟิวส์ก็ลงไปด้านล่างณ.โต๊ะอาหารทั้งสี่คนก็พากันกินข้าวเช้าจนเสร็จก็ออกไปบริษัทณ.บริษัทเฟรมธีร์ก็แยกกันเข้าห้องทำงานของตัวเองห้องเฟรม)
*เฟรม-บุ๊คมานั่งนี่ครับเด่วพี่สอนวิธีการเรียนให้ก่อน(ดึงคนตัวเล็กมานั่งบนตัก)
*บุ๊ค-ทำไมต้องนั่งแบบนี้ด้วยอะ😣😣
*เฟรม-นั่งแบบนี้แหละจะได้เห็นชัดๆไง
*บุ๊ค-เห็นอะไรชัดอะนั่งตรงนี้ก็เห็นชัดเเหมือนกัน(ชี้ไปที่เก้าอี้อีกตัวที่อยู่ติดกัน)
*เฟรม-เอานร้านั่งงี้แหละมาๆเรียนกันดีกว่า(โอบบุ๊คจากด้านหลัง)
*บุ๊ค-พี่เฟรมมันอึดอัด😳😳
*เฟรม-ไม่อึดอัดหรอกนี่อะพี่ยังไม่อึดอัดเลย
*บุ๊ค-พี่เฟรมอะช่วยโอกาสตลอด😳😳
*เฟรม-มาเรียนดีกว่านี่อะเสียเวลามามากแหละ(ลงมือสอนบุ๊คผ่านไปสักพัก)อ้าชื่นใจจังนร้าแก้มใครก็ไม่รู้ทั้งนิ่มทั้งหอม😚😚
*บุ๊ค-พี่เฟรมบ้านี่แหนะ(หยิกแขนเฟรมแรงๆ)
*เฟรม-โอ๊ยเจ็บนะบุ๊คแบบนี้ต้องโดน(ก้มลงไปฝั่งจมูกลงไปที่ซอกคอบุ๊ค)
*บุ๊ค-ฮ่าๆพี่เฟรมบุ๊คไม่เล่นแล้วฮะ
*เฟรม-พี่รักบุ๊คนะครับ
*บุ๊ค-จะย้ำไรหนักหนา😳😳
*เฟรม-ก็กลัวบุ๊คลืมอะเลยต้องบอกทุกวัน😙😙
*บุ๊ค-พี่เฟรมมั่วแต่สอนบุ๊คแล้วจะได้ทำงานเหรอครับ
*เฟรม-ได้ทำสิบุ๊คพอจะเข้าใจวิธีแล้วใช่ไหม
*บุ๊ค-ก็พอได้ฮะ
*เฟรม-งั้นเด่วบุ๊คไปนั่งเรียนตรงโซฟาก็ได้ครับเด่วพี่เคลียร์งานก่อน
่*บุ๊ค-ok. ฮะ(ยกโน๊ตบุ๊คไปนั่งที่โซฟา)
*เฟรม-ถ้าไม่เข้าใจก็ถามพี่นะครับ(ก้มหน้าทำงานต่อ)
*บุ๊ค-ฮะพี่เฟรม(จากนั้นบุ๊คก็นั่งเรียนผ่านเน็ตไปส่วนเฟรมก็เคลียร์งานอยู่ที่โต๊ะตัดไปที่ห้องธีร์)
*ฟิวส์-พี่ธีร์ฮะต้องนั่งตัวติดกันขนาดนี้เลยเหรอฮะ
*ธีร์-ใช่สิจะได้เข้าใจง่ายๆ
*ฟิวส์-ก็ไม่ต้องขนาดนี้ป่ะ
*ธีร์-ขนาดนี้แหละกำลังดีนี่แหนะ(ขโมยหอมแก้มฟิวส์ไปฟอดใหญ่)ชื่นใจจัง
*ฟิวส์-ไอ้พี่ธีร์บ้าฉวยโอกาสตลอด😳😳
*ธีร์-เปล่าสักหน่อยมาๆเรียนกันดีกว่า(ลงมือสอนฟิวส์ผ่านไปสักพัก)แก้มนี่อะพี่จองแล้วนะต่อไปห้ามแบ่งใครรู้ป่ะ😚😚
*ฟิวส์-แล้วใครบอกจะให้อะ
*ธีร์-ไม่รู้ละของพี่พี่จองแล้วนี่แหนะๆ(หอมแก้มฟิวส์รัวๆ)
*ฟิวส์-โอ๊ยพี่ธีร์พอแล้วฮะแก้มฟิวส์ช้ำหมดแล้วฮะ
*ธีร์-ช้ำก็ไม่เป็นไรเพราะของพี่😚😚
*ฟิวส์-พี่ธีร์บ้า😳😳ทำงานไปเลย(ยกโน๊ตบุ๊คไปนั่งหน้าบูดอยู่ที่โซฟา)👇👇ในเม้นอีกนิด

เดี๋ยวเรามาดูกันว่าเวลา #ไข่ดาว เจอเพื่อนใหม่จะเป็นอย่างไร #ต่อ

🍃ตอนที่ 3🍃 #ต่อ
.
.
ป๊าววไม่มีไร แต่ฮันขอเตือนไว้น่ะว่า อย่ามายุ่งกับคนของฉัน//ร่างเล็กมองคุณด้วยสายตาเกรียดชัง
.
เธอก็เอาไปสิ ใครจะอยากได้ว่ะ!!//คุณพูดด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะเดินออกไป
.
อร้ายยยยย!! ฝากไว้ก่อนเถอะ ป่ะพวกเรากลับบ//ร่างเล็กเดินออกไปจากตรงนั้นท่าทางเหวี่ยงๆ
.
ฮึ!!บ้าชะมันเลย ฉันมาเรียนวันแรกก็เจอเรื่องแบบนี้แล้วหรอ // คุณพูดด้วยท่าทีหงุดหงิดก่อนจะเดินไปเจอ ใครคนหนึ่งเหมือนกำลังหาไรอยู่
.
เฮ่อออ..ขอโทษน่ะค่ะมีไรให้ช่วยไหม //สายตาของคุณมองกับชายคนนั้น ก่อนเค้าจะเงยหน้าขึ้นมา
.
อ้อ พอดีทำของตกน่ะ //ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมา ก็พบกับความหล่อ จมูกโด่ง ใบหน้าเรียวเล็ก ปากกระจับ ก่อนที่เค้าจะยิ้มให้คุณ หัวใจของคุณตอนนี้นถึงกลับเต้นแรก
.
อะ..เอ่..เอ่ออ ให้หาช่วยใหมค่ะ //คุณพูดติดๆขัดๆ หัวใจคุณสั่นไปทั่ว
.
อือ..ได้สิ //ชายคนนั้นยิ้มให้คุณ ก่อนจะก้มหาของต่อ
.
🔊คุณหาอยู่นาน ผ่านไปหลายนาทีก่อนสายตาเหลือบไปเห็นของบางอย่าง คุณเลยเอ่ยขึ้น
.
อันนี้ใช่ไหมค่ะ //คุณหันไปมองชายที่กำลังหาของอยู่ก่อนเงยหน้ามาหาคุณ
.
อ้อ ใช่แล้วขอบคุณน่ะ //ชายผู้นั้นถึงกลับยิ้มออกมา ใจคุณยิ่งสั่นแรงไปอีกก
.
อ้อ..ไม่เป็นไรค่ะ //คุณยิ้มตอบกลับก่อนหันหลังกลับไป
.
ดะ..เดี๋ยว.ก่อน //ชายผู้นั้นเอ่ยขึ้นมา
.
ค่ะ มีอะไร//คุณหันกลับ
.
แล้วเราชื่อไรล่ะ พี่อยู่ปี2น่ะ .
ชื่อ [ใส่ชื่อ] ค่ะ อยู่ปี1 พอดีเป็นเด็กแลกเปลี่ยนค่ะ
.
อ้อ รุ่นน้องนี่เองก็ว่าอยู่ไม่เคยเห็นหน้า //เค้ายิ้มตอบกลับคุณ
.
พอดีว่า ตั้งใจจะมาเรียนที่นี่ค่ะ อยากมาเที่ยวด้วย //คุณตอบด้วยเสียงเขินๆ
.
อือ..ดีจังเลย พี่ชื่อ จีมิน น่ะ //เค้าพูดก่อนยิ้มขึ้นมา
.
งั้นนี่นามบัตรพี่ เย็นๆเดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงข้าวน่ะ
.
ขอบคุณน่ะค่ะ งั้นขอตัวก่อนน่ะค่ะ //คุณพูดแล้วเดินออกไป
.
เอ้ยยย ไอ้มินน //เสียงตะโกนขึ้นมา
.
ไรว่ะ! โวยวายแต่เช้า //เค้าพูดด้วยเสียง งง นิดๆ
.
ก็กูเจอใครไม่รู่แม่ง!!ยืนตัดหน้ารถ //ชายปริศนาพูดออกมา
.
เฮ้ย! คิดมาน่ะมึงเนี๊ย! ก็คงเป็นแฟนคลับมึงแหละ ฮ่าๆ .
เออออ ชั่งแม่งเถอะ!! //ชายปริศนาพูดก่อนหันมาหาเพื่อน
.
เออก็แล้วไป //เค้าพูดตอบกลับไป
.
เอ่อ ว่าแต่กูเห็น ผญ. ยื่นคุยกับมึงน่ะใครว่ะ //พูดด้วยเสียงสงสัย
.
อ้อ รุ่นน้องน่ะ เค้าช่วยฉันหาของพอดีทำตกแถวนี้ .
แหม๋ๆๆ เสน่ห์แรงน่ะมึงเนี๊ย!! น่ารักป่าวว่ะ //ชายผู้นั้นพูดด้วยความสงสัย
.
เรื่อง ผญ. เร็วน่ะมึงเนี้ย!! จะว่าไปแม่งน่ารักกว่าแฟนเก่ามึงอีก
.
หยุดพูดถึงแฟนเก่ากูได้ล่ะ เกลียดว่ะ!!
.
เออๆๆ ป่ะๆไปเข้าเรียน
.
.
#รอตอนที่4น่ะค้า
#by_fic_fang
#พี่รหัสสุดป่วนกับน้องรหัสสุดแสบ

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.4
*หลังจากที่เฟรมธีร์พาบุ๊คฟิวส์ขึ้นไปพักบนห้องก็ลงมาปรึกษากันอยู่ด้านล่าง
*เฟรม-ธีร์พี่ว่าถ้าเราส่งน้องเข้ารร.กลัวน้องจะไปเจอเรื่องแย่ๆอีกอะถ้ามีใครมาพูดอะไรแบบนั้นอีกกลัวน้องจะรับกันไม่ไหวเกิดหนีเตลิดไปก็แย่เลยเพราะเราไม่ได้อยู่ใกล้น้องด้วย
*ธีร์-งั้นเราให้น้องเรียนทางเน็ตดีไหมพี่สมัยนี้เขาก็เรียนกันเยอะแยะช่วงแรกๆเราก็ช่วยสอนน้องไปก่อนพอเขาเริ่มเข้าใจค่อยปล่อยให้เรียนกันเอง
*เฟรม-ก็ดีพี่ไม่อยากให้น้องออกไปเสี่ยงกลัวน้องจะรับไม่ไหวงั้นเราพาน้องไปเรียนที่บริษัทม่ะเราจะได้ทำงานไปด้วยไง
*ธีร์-ก็ดีนะพี่ยังไงน้องก็อยู่ใกล้เราถ้ามีอะไรจะได้ช่วยทัน
*เฟรม-งั้นก็ตามนี้แล้วกัน(หลังจากคุยกันเสร็จเฟรมธีร์ก็ขึ้นไปหาบุ๊คฟิวส์ที่ห้องห้องบุ๊ค)ไงครับหนุ่มน้อยดีขึ้นยังครับอืม(นั่งลงข้างๆบุ๊ค)
*บุ๊ค-ดีแล้วฮะ😊😊
*เฟรม-เก่งมากครับ(ลูบหัวร่างบางเบาๆ)น่ารักนะเรา😚😚ออบุ๊คพี่ว่าจะให้บุ๊คเรียนในเน็ตเอาอะพี่ไม่อยากให้บุ๊คไปเจอเรื่องแย่ๆแบบนั้นอีก
*บุ๊ค-ยังไงก็ได้ฮะพี่เฟรมบุ๊คอยากอาบน้ำ
*เฟรม-ก็ไปอาบสิครับ
*บุ๊ค-พี่เฟรมออกไปก่อนสิฮะ
*เฟรม-ทำไมอะอายพี่เอ่อเสียไปตั้งห้าล้านขอดูนิดนึงไม่ได้เอ่ออืม
*บุ๊ค-พี่เฟรมบ้าไม่คุยด้วยแหละไปอาบน้ำดีกว่า😳😳
*เฟรม-เด่วสิไหนเขิลเอ่ออืม(ดึงร่างบางมานั่งบนตัก)เขิลพี่เหรอครับ(ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ร่างบาง)
*บุ๊ค-พี่เฟรมปล่อยเลยบุ๊คจะไปอาบน้ำ
*เฟรม-ไม่ปล่อยนี่แหละ😚😚(หอมแก้มบุ้คไปฟอดใหญ่)
*บุ๊ค-ไอ้พี่เฟรมบ้าชิ😣😣
*เฟรม-งอลเอ่อพี่รักบุ๊คนะ(ก้มลงมากระซิบข้างหู)
*บุ๊ค-😳😳😳
*เฟรม-ไปอาบน้ำป่ะเด่วพี่อาบให้ม่ะ
*บุ๊ค-ไม่ต้องอาบเองได้หรอก
*เฟรม-เด่วไม่สะอาดไงให้พี่ช่วยอาบน้ำดีกว่า
*บุ๊ค-พีาเฟรมบ้าแล้ว(ลุกแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำอย่างไว)
*เฟรม-แน่ใจเอ่อว่าจะไม่ให้พี่อาบวห้อะอาบกับพี่ฟินนะขอบอก(พูดผ่านประตูเข้าไป)
*บุ๊ค-พี่เฟรบ้าออกไปเลย😳😳
*เฟรมok.ๆไม่แกล้งแหละแต่ที่บอกว่ารักอะเรื่องจริงนะจ๊ะคนสวยฮ่าๆ(เดินกลับห้องอย่างอารมณ์ดีด้านบุ๊คที่ยืนบิดอยู่ตรงอ่างล้างหน้า)
*บุ๊ค-ไอ้พี่เฟรมบ้าทำไมใจเราต้องเต้นแรงขนาดนี้วะเห้ออาบน้ำดีกว่า😳😳(จากนั้นร่างบางก็จัดการอาบน้ำตัดไปที่ห้องฟิวส์)
*ธีร์-ไงครับเด็กน้อยเป็นไงบ้างห้องถูกใจรึเปล่า
*ฟิวส์-สวยมากเลยฮะ😊😊
*ธีร์-ฟิวส์พี่ว่าจะให้ฟิวส์เรียนหนังสือผ่านเน็ตเอาอะไม่อยากให้ไปเจออะไรแย่ๆข้างนอก
*ฟิวส์-ยังไงก็ได้ฮะแค่ได้เรียนก็พอ😊😊
*ธีร์-ครับงั้นพรุ่งนี้พี่จะพาฟิวส์ไปเรียนที่บริษัทนะพี่จะได้ทำงานด้วย
*ฟิวส์-ฮะ
*ธีร์-ออฟิวส์พี่ถามอะไรหน่อยสิฟิวส์อยู่ที่นั่นมากี่ปีแล้วเหรอ
*ฟิวส์-สองปีฮะ😢😢👇👇ในเม้น

Ep.6

หลังจากเข้าแถวเสร็จและแยกแถวเรียบร้อยแล้ว ออฟกับเตก็ยังพากันเดินงงอยู่ในโรงเรียนที่ไม่รู้ว่าจะไปไหนกันต่อดี
เต:เข้าห้องสมุดม๊ะ
ออฟ:เด็กเรียนรึไงมึงอ่ะ ไม่เอา
ออฟปฏิเสธแล้วมองไปทั่วบริเวณนั้น แต่มองตามอล้วเดินมาอยู่ตรงหน้าเพื่อน
เต:ถามจริงๆ มึงมาทำอะไรที่โรงเรียนนี้กันแน่ว๊ะ
ออฟมองหน้าเพื่อนแล้วเกาหัว ก่อนจะเดินไปนั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ
ออฟ:ไม่มีอะไรซักหน่อยอ่ะ
เต:นี่ๆ หรือว่าโรงเรียนนี้ จะเป็นโรงเรียนที่น้องกันเรียนอยู่ว๊ะ มึงตามน้องมันมาใช่มั้ย
ออฟ:ไม่ใช่ ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ กูหิวขนมอ่ะ ไปสหกรณ์กันดีกว่า
ออฟบอกปัดแล้วลุกขึ้นเดินออกไปทันที เตยิ้มอย่างรู้ทันว่าออฟต้องมาหากันแน่ๆ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปิดไปทำไม มาหาเขาก็บอกมาตรงๆดิ ออฟเข้าห้องสหกรณ์มาก็หยิบขนมใส่มือโดยไม่สนใจอะไรเลย ขอแค่ได้หยิบๆไปเพื่อให้พ้นความสงสัยจากเพื่อนก็แค่นั้น
เต:มึงไม่ชอบกินช็อกโกแลค จะหยิบมาเพื่อ
ออฟ:ก็...อยากลองอ่ะ ไม่ได้รึไง
เต:ครับๆ แล้วแต่เลย
ออฟอุ้มขนมในมือไปวางไว้ให้แม่ค้าคิดเงิน ระหว่างที่กำลังวุ่นกับการหาเงินมาจ่ายอยู่นั้น กันก็เดินเข้ามาพอดี เตเห็นก็รีบสะกิดบอกออฟทันที
เต:กัน กัน
ออฟ:ห๊ะ
กันเดินไปหยิบกระดาษแข็งงมาสองแผ่นแล้วเดินมาต่อคิวจ่ายเงินอยู่ข้างหลังทั้งสองคน
แม่ค้า:120 จ๊ะ
ออฟควักเงินออกมาสองร้อยแล้วจ่ายแม่ค้าไป ก่อนจะหอบขนมที่อยู่บนโต๊ะทั้งหมดวิ่งออกไปกับเตทันที
แม่ค้า:อ้าว ไม่เอาเงินทอนหรอ
กันที่อยู่ตรงนั้นมองตามอย่างงงๆ แล้ววางกระดาษแข็งไว้ ก่อนจะรับเงินทอนจากแม่ค้ามา
กัน:เดี๋ยวผมเอาไปคืนเองครับ
กันรีบวิ่งออกจากสหกรณ์ตามออฟกับเตออกมา เห็นแต่หลังของทั้งสองแว๊บๆแล้วรีบวิ่งตามออกไปทันที
เต:แย่แล้ว น้องมันตามมาหว่ะ รู้ว่าเป็นเราแน่ๆเลย
ออฟ:งั้นก็รีบวิ่งดิ วิ่งดิเต วิ่ง
เต:กูวิ่งอยู่
ออฟกับเตวิ่งมาหลบอยู่ที่มุมหนึ่งของอาคารเรียน แล้วพยายามเงียบนิ่งเอาไว้ กันวิ่งตามมาก็ไม่เจอซะแล้ว ก่อนจะวิ่งเลยออกไปอีกฝั่งหนึ่ง
ออฟ:ไปยังว๊ะ
#ต่อในเม้น

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.3
*เช้าวันต่อมาเฟรมธีร์ก็ลงมาคุยกับเจ้าของบาร์
*เฟรม-ตือผมกับน้องต้องการเด็กสองคนนั่นไปอยู่ที่บ้านครับ
*ธีร์-คือแบบเด็กมันเด็ดมากอะพี่เล่นผมสองคนนิลืมหายใจเลยเลยอยากจะพาไปไว้ที่บ้านครับ
*👦-ถ้าคุณอยากได้ไอ้เด็กนั่นไปไว้ที่บ้านก็ไม่อยากหรอกเอามาคนละห้าล้านแล้วจะเอามันไปทำอะไรก็เชิญ
*เฟรม-ไม่มีปัญหาครับธีร์โทรให้เขาเอาเงินมาให้ดิ
*ธีร์-ได้ครับพี่(จากนั้นธีร์ก็โทรให้คนเอาเงินมาให้ไม่นานเงินก็มาถึง)
*เฟรม-นี่ครับเงินสดสิบล้านบาท
*👦-นี่พวกคุณติดใจขนาดยอมจ่ายเงินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ
*ธีร์-ก็เด็กมันเด็ดจริงอะพี่
*👦-งั้นเชิญพวกคุณเอาตัวมันไปได้เลย
*เฟรม-ขอบคุณไปธีร์(จากนั้นเฟรมธีร์ก็ขึ้นไปหาบุ๊คฟิวส์บนห้อง)บุ๊คไปเร็วครับพี่เคลียร์เรียบร้อย
*บุ๊ค-พี่เฟรม😊😊
*เฟรม-ไปกันครับ
*บุ๊ค-ฮะแล้วฟิวส์ละฮะ
*เฟรม-น้องพี่ไปรับที่ห้องแล้วไปครับ(จูงร่างบางออกไปด้านธีร์ฟิวสฺ์)
*ธีร์-ฟิวส์พี่มารับแล้วครับ
*ฟิวส์-พี่ธีร์
*ธีร์-ไปครับ(จูงคนตัวเล็กลงไปสมทบกับเฟรมด้านล่างก่อนจะพากันออกจากบาร์)
*เฟรม-เด่วเราพาน้องไปแวะกินข้าวแล้วก็ซื้อเสื้อผ้าก่อนไหมธีร์
*ธีร์-ก็ดีนะพี่เอ้าเด็กๆขึ้นรถเลยครับ
*ฟบ-ฮะ(วิ่งขึ้นรถอย่างไวห้างดังแห่งหนึ่งหลังจากกินข้าวเสร็จณ.ร้านเสื้อผ้า)
*เฟรม-เด่วบุ๊คอยากได้ตัวไหนเลือกเลยนะครับ
*บุ๊ค-แต่บุ๊คเกรงใจนิฮะ
*เฟรม-เกรงใจทำไมไปเลือกไป
*บุ๊ค-ก็ได้ฮะ(หันไปเลือกเสื้อผ้า)
*ธีร์-เลือกเลยครับ
*ฟิวส์-ขอบคุณฮะ(ขณะที่บุ๊คและฟิวส์กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่นั้น)
*👨-อ้าวน้องบุ๊คน้องฟิวส์มาซื้อของเหรอครับคืนนี้เด่วพี่ไปหานะ
*บุ๊ค-พวกเราไม่ได้ทำงานที่นั่นแล้วฮะ
*👨-อ้าวเหรอมีเสี่ยมารับเลี้ยงรึไงนี่พี่จะบอกอะไรให้นะไม่มีใครเขาจริงจังกับเด็กใจแตกส่ำส่อนแบบน้องสองคนหรอกพอเบื่อเขาก็ทิ้ง
*ฟิวส์-เขาจะคิดยังไงก็ช่างแต่ตอนนี้พวกเราไม่ได้ขายแล้ว
*👨-จะไหวเหรอเด็กใจแตกอย่างเราสองคนถ้าไม่ได้นอนให้ใครเอาจะอยู่ได้เหรอ
*ฟิวส์-มันจะดูถูกกันเกินไปรึเปล่า
*👨-แล้วไงไอ้เด็กใจแตก
*บุ๊ค-ไปให้พ้น(เสียงเริ่มดัง)
*👨-ทำม่ะอายเหรอกลัวจะมีคนรู้เหรอว่ามาจากสถานที่อย่างว่า
*บุ๊ค-หยุดเด่วนี้(ร่างบางตะโกนออกมาสุดเสียงก่อนจะทรุดตัวลง)
*ฟิวส์-บุ๊คเป็นอะไรใจเย็นๆนะบุ๊ค
*เฟรม-เกิดอะไรขึ้นบุ๊คๆเป็นอะไรครับ
*👨-นี่นะเหรอคนที่รับเลี้ยงเด็กใจแตกอย่างพวกแก
*ธีร์-นี่ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่ามั่วได้ป่ะเด่วก็โดนหรอก
*👨-ก็กูพูดเรื่องจริงเด็กใจแตกขายตัวแลกเงิน
*ธีร์-โธ่โว๊ย(ต่อยหน้าผู้ชายคนนั้นอย่างแรง)จำไว้ว่ามึงไม่มีสิทธิ์มาดูถูกใครไปสะก่อนที่กูจะกระทืบมึงให้จมกองเลือดตรงนี้👇👇ในเม้น

#ต่อ .." เบื่อมาก"

#เทวดาหรรษา #ตอนที่11

จากการทำงานอย่างจริงจังของหมวดและพนักงาน ในที่สุดก็รู้ตัวแฮกเกอร์ที่เข้าไปเจาะระบบของอุดมพานิช เมื่อบอกพิกัดแก่บูม เขาช็อกชาไปทั้งตัวไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นที่นั่นจริงๆ
พนา:ผมรู้จักที่นี่ผมจะเป็นคนพาไปเอง
พิกัดนั้นคือร้านโชห่วยของไบร์ทนั่นเอง! หมวดถือหมายไปขอค้นและยึดเครื่องคอมพ์กับอุปกรณ์ทั้งหมดไป พีคและไบร์ทตกใจมาก หมวดชี้แจงว่า
พนา:ผมมีหมายศาล คุณพรอยมนเป็นผู้ต้องสงสัยแฮ็ก ระบบของแกรนด์พานิช...เชิญตัวคุณพรอยไปสอบสวนที่โรงพักครับ
ไบร์ท:พีคเฝ้าร้านหน่อยนะพ่อขอตามพรอยไปด้วย
พีค:คุณบูม พี่พรอยทำจริงหรอนี่มันเรื่องอะไรกัน บูม:ทั้งหมดนี่เพราะบีทใช่ไหม
พีค:คุณพูดอะไร ผมไม่เข้าใจ
บูม:ไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ! เป็นอย่างที่ฉันคิดไว้ทุกอย่างไม่มีผิดเลย นายชอบบีมจริงๆ แถมยังรักมันมาก ถึงขนาดร่วมมือกับมัน...มาฆ่าฉัน!
พีค:ไม่ใช่อย่างนั้นเลยนะครับ
บูม:หลักฐานชัดขนาดนี้แล้วยังจะปฏิเสธอีกหรอฉันเชื่อใจนายแต่นายกลับหักหลังฉัน นายทำอย่างนี้ได้ยังไง...ทำได้ยังไง! อยากให้ฉันตายนักใช่ไหม เอาเลย ฆ่าฉันเลย!!!เพี้ยะ!!
พีค:(ตบหน้าบูม)ผมไม่มีทางทำกับคุณอย่างนั้นผมไม่รู้เรื่องจริงๆ
บูมมองหน้าพีคพูดอย่างปวดร้าว
บูม:วันก่อน นายคือคนเดียวในโลกที่ฉันฝากหัวใจเอาไว้ แต่วันนี้ หัวใจของฉันมันแตกสลายเป็นเสี่ยงสมใจทุกคนแล้ว
นาทีนี้บูมรู้สึกราวกับร่างถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เดินจากไปอย่างหัวใจสลาย พีคเจ็บยิ่งกว่า พีคหยิบหัวใจกระดาษในกระเป๋าออกมาดูน้ำตาไหลพราก
#ด้านพนา
หมวดพนากับลูกน้องตรวจสอบโทรศัพท์และการใช้คอมพ์ของพรอยมนแล้วไม่พบว่าโทรศัพท์ได้
ติดต่อบีมหรือพัทธ์เลย แต่คอมพ์พบว่ามีการจ้างวานให้แฮ็กระบบของอุดมพานิชเพราะพบหลักฐานบันทึกสนทนาจากโปรแกรมคอมพ์
แต่ผู้จ้างวานรีโมตไปยังเซิร์ฟเวอร์ในต่างปะเทศที่ไม่มีการบันทึกที่มาเลยเช็กไม่ได้ ส่วนด้านการเงินมีแค่เงินค่าจ้างจากการแฮ็กระบบที่โอนเข้ามาเท่านั้น
ไบร์ทกลับไปที่ร้านเพื่อทำเรื่องประกันตัวพรอยมน พีคร้องไห้ถาม
พีค:ฮึก...ทำไมพี่พรอยถึงทำแบบนี้ คุณบูมเข้าใจผมผิดใหญ่แล้ว ผมจะทำยังไงดี
ไบร์ท:พี่พรอยทำเพราะวันๆเอาแต่เล่นเกมกับอ่านการ์ตูนคงไม่เก่งพอที่จะทำเรื่องใหญ่แบบนี้หรอก
พีค:พี่พรอยเคยให้ผมอ่านโคนันตอนพิเศษออกใหม่ ที่เศรษฐีสุดหล่อตายด้วยอุบัติเหตุ แต่ที่แท้คนที่น่าสงสัยคือคนในครอบครัว คนที่ทำงาน แม้แต่แฮกเกอร์สาวเซียนคอมมิวเตอร์หรือว่าพี่พรอยอยากจะบอกพีคเป็นนัยๆว่าพี่พรอยคือฆาตกร
ไบร์ทช็อกที่พีคคิดในมุมนี้
#สถานีตำรวจ
พนา:ใครเป็นคนจ้างวานให้คุณแฮ็กระบบของอุดมพานิช
พรอยมน:ฉันไม่รู้จักค่ะ
พนา:คนที่จ้างคุณอาจเป็น
#ต่อในเม้น

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.2
*หลังจากที่มีคนพาเฟรมกับธีร์มาส่งเรียบร้อยก็กลับไปสองพี่น้องรีบเข้าไปในห้องทันทีห้องที่บุ๊คถูกขังไว้
*เฟรม-หนู
*บุ๊ค-ฮะ
*เฟรม-ไหนๆใครก็ว่าหนูเป็นเบอร์1ของที่นี่ทำไมดูเศร้าแบบนั้นละ
*บุ๊ค-พี่จะทำอะไรก็ทำเหอะอย่าพูดมาก
*เฟรม-พี่ไม่ทำอะไรเราหรอกพี่ได้ยินที่น้องคุยกับคนพวกนั้นหมดแล้วพี่แค่อยากช่วย
*บุ๊ค-พี่ช่วยหนูไม่ได้หรอก
*เฟรม-ทำไมจะไม่ได้ละ
*บุ๊ค-ก็เขาบอกว่าถ้าอยากมีอิสระก็ต้องเอาเงินห้าล้านมาไถ่😢😢
*เฟรม-แล้วหนูชืาออะไรพี่เฟรมนะ
*บุ๊ค-บุ๊คฮะ
*เฟรม-แล้วบุ๊คอยากออกไปจากที่นี่รึเปล่า
*บุ๊ค-อยากสิฮะแต่บุ๊คไม่มีปัญญาหาเงินเยอะขนาดนั้นได้หรอกฮะ
*เฟรม-ก็พี่บอกแล้วไงว่าพี่จะช่วย
*บุ๊ค-พี่จะยอมเอาเงินตั้งห้าล้านมาแลกกับคนที่ไม่รู้จักเหรอฮะ
*เฟรม-เงินแค่นั้นพี่ไม่เสียดายหรอกถ้ามันจะทำให้บุ๊คเป็นอิสระไม่ต้องมาทรมานเหมือนตกนรกทั้งเป็นที่นี่แล้วบุ๊คอายุเท่าไหร่ครับ
*บุ๊ค-15ฮะ
*เฟรม-ยังเด็กอยู่เลยทำไมคนพวกนั้นถึงทำกับบุ๊คขนาดนี้ละ
*บุ๊ค-คือตอนนั้น(เล่าเหตุการ์ณทั้งหมดให้เฟรมฟัง)
*เฟรม-อองั้นบุ๊คจดยอมให้พี่ช่วยแล้วไปอยู่กับพี่ไหมพี่จะส่งบุ๊คเรียนเองอายุยังน้อยอยู่เลยไม่ควรมาตกนรกอยู่ที่นี่
*บุ๊ค-บุ๊คไปไม่ได้หรอกฮะบุ๊คเป็นห่วงเพื่อน
*เฟรม-หมายถึงน้องที่อยู่อีกห้องใช่ไหม
*บุ๊ค-ใช่ฮะ😢😢
*เฟรม-ไม่ต้องห่วงหรอกเด่วน้องชายพี่จะเป็นคนช่วยเพื่อนบุ๊คเอง
*บุ๊ค-จริงเหรอฮะ
*เฟรม-จริงสิแล้วก็จะได้อยู่บ้านเดียวกันได้เรียนที่เดียวกันด้วยok.ไหม
*บุ๊ค-พี่เฟรมไม่ได้หลอกบุ๊คใช่ไหมฮะ
*เฟรม-พี่จะหลอกบุ๊คไปทำไมพี่แค่อยากช่วยจริงๆ
*บุ๊ค-ก็ได้ฮะ
*เฟรม-ดีมากครับงั้นก็นอนมาดึกแล้ว
*บุ๊ค-พี่เฟรมจะไม่
*เฟรม-พี่ไม่ทำเราหรอกพี่บอกแล้วว่าแค่อยากช่วยมานอนมาเด่วคนอื่นจะสงสัยเราต้องอยู่ในห้องนี้จนเช้าแล้วเด่วพี่จะไปคุยกับเจ้าของบาร์เรื่องไถ่ตัวบุ๊คนะครับ
*บุ๊ค-ฮะ(ล้มตัวลงบนเตียงก่อนที่ร่างหนาจะนอนลงข้างๆ)
*เฟรม-พี่กอดได้ไหม
*บุ๊ค-ได้ฮะ(จากนั้นร่างหนาก็หันมากอดร่างบางไว้หลวมๆก่อนจะพากันหลับไป)
*ตัดมาที่อีกห้อง
*ธีร์-สวัสดีครับเด็กน้อย
*ฟิวส์-ไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อยอะเอาไปใส่ก่อน(ยืนซองบางอย่างให้)
*ธีร์-เห้ยพี่ไม่ใช้หรอกพี่ชอบสดๆอะ
*ฟิวส์-งั้นก็ไม่เอา
*ธีร์-ทำไมละ
*ฟิวส์-ถ้าเกิดติดโรคขึ้นมาจะทำไงอะ
*ธีร์-ถ้ากลัวแล้วจะมาทำทำไมละ
*ฟิวส์-ไม่ได้อยากทำสักหน่อยพี่จะเอาก็รีบเอาสิรำคาญ
*ธีร์-เอาละๆพี่ไม่แกล้งแหละคือจริงๆพี่แค่อยากช่วยเราอะไม่ได้เพราะอยากทำแบบนั้นกับเราหรอก
*ฟิวส์-ช่วยช่วยอะไร
*ธีร์-ก็ช่วยพาเราออกไปจากนรกบ้าๆนี่ไงพอดีพี่ได้ยินที่น้องคุยกับเจ้าของบาร์อะก็เลยอยากช่วย

Ep.4

เช้าวันต่อมา
พ่อ:เออกัน เมื่อคืนเหมือนพ่อได้ยินเสียงคนตะโกนอ่ะ ใช่บ้านรึเปล่าลูก
พ่อถามกันขณะที่กำลังเตรียมกับข้าวใส่รถเข็น เพื่อจะนำออกไปขาย กันนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเหล่มองพ่อ นึกถึงออฟที่มาตะโกนอยู่ที่บ้านเมื่อคืน เพียงแค่จะมาขอบคุณเขาเท่านั้น
กัน:เปล่านะครับ ไม่ใช่อ่ะ ผมเองก็ไม่ได้ยินด้วยแหละ
กันยิ้มเจือนๆให้พ่อแล้วตอบกลับไป ก่อนจะหันหน้าหนีมาอีกทาง
“หวังว่าจะไม่เจอกันอีกนะครับ”
กันคิดในใจ แล้วลุกขึ้นหลังจากใส่รองเท้าเสร็จ
กัน:ผมไปทำงานก่อนนะครับ
แม่:เดินทางดีๆนะลูก อย่ากลับดึกด้วย พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้ว
กัน:ครับ สวัสดีครับ
กันยกมือไหว้พ่อกับแม่แล้วเดินออกไปจากบ้าน เพื่อเดินทางไปทำงาน หว่างจะเดินออกไปหารถ ดันมีถคันหนึ่งมาจอดเทียบข้างๆเขา กันหยุดเดินแล้วมองตามอย่างงงๆ กระจกรถถูกเลื่อนลง เผยให้เห็นหน้าคนขับที่ทำเอากันต้องกลอกตามองบนไปเลยทีเดียว
ออฟ:หวัดดี ไปไหนแต่เช้าอ่ะ
กัน:ไปทำงานคับ
กันตอบแล้วทำท่าจะเดินออกไปออฟก็เรียกไว้ก่อน
ออฟ:เดี๋ยวดิ ให้ไปส่งมั้ยอ่ะ
กัน:ไม่ต้องหรอกครับ ผมไปเองได้
ออฟ:งั้นหรอ
กันไม่รอว่าออฟจะพูดอะไรต่อ เขาหันหน้าเดินออกไปทันที ออฟมองแล้วเม้มปากแน่น
“หยิ่งนักนะ!!”
ออฟคิดในหัวแล้วเคลื่อนรถตามกันไปเรื่อยๆ กันมองตามแล้วีบเร่งฝีเท้าตัวเองให้เร็วขึ้นไปอีก
ออฟ:เอาเลย เดินไปเลย กูว่าง กูตามได้ตลอด หึหึ
ออฟหัวเราะในลำคอแล้วยังคงขับรถตามกันไปอย่างนั้น จนกันเรียกวินมอไซต์ขึ้นออกไป แต่ถนนในกุงเทพหนิ รถติดจะตายชัก แถมมอไซต์ยังลัดเลาะได้ง่ายกว่าอีก ทำให้กันกับออฟตอนนี้อยู่ห่างกันไปพอสมควร
ออฟ:ไม่ยากหรอกเว้ย กูรู้น่า ว่ามึงจะไปไหน
กันมาถึงร้านก็รีบตรงดิ่งไปหาปิง ผู้จัดการร้านทันที
ปิง:รักมิใช่ดวงดาว เมื่อพราวแสงงงงง
กัน:พี่ปิง!!
ปิง:ไร!
กันนั่งลงที่เก้าอี้ตรงหน้าปิงแล้วจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง
กัน:เมื่อวานมีคนหาผมที่บ้าน ตอนห้าทุ่ม
ปิงหลบตากันแล้วจับหน้าจับตาตัวเอง แต่นั่นมันเป็นอาการของคนโกหก กันรู้ดี
ปิง:แล้วไงอ่ะ ขโมยหรอ

#ต่อในเม้น

🍃ตอนที่ 2 🍃 #ต่อ
.
.
🔊หลังจากที่ร่างสูงกับร่างบางกินข้าวเส็ดก็เดินออกมายังรถที่จอดไว้อยู่
.
จะไปดูร.ร.ก่อนไหมหรือกลับบ้าน //ร่างสูงพูดพร้อมหันมาหาคุณ
.
ไม่เป็นไรพี่จิน พน. ก็มาเรียนแล้วนิ กลับบ้านนอนพักก่อนดีกว่าเนาะ แฮร่ //ร่างบางพูดพร้อมหันไปหาพี่ชาย
.
Ok ok งั้นไปพักผ่อนก่อน เช้าพน. เดี๋ยวพี่ไปส่ง // รางสูงพูด ก่อนขับรถออกไป
.
🔊หลังจากที่2คนถึงบ้าน ร่างบางก็เก็บของลงออกมารถ ก่อนมายังห้องนอน และไปอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อย ก่อนเข้านอน
.
👉7:20 น👈
เช้าอากาศสดใส ท้องฟ้าปอดโปร่ง เสียงนกดังไปทั่ว และรางบางที่กำลังนอนอยู่นั้น ก็ตื่นมาพร้อม ใช้มือขยี่ตาเบาๆ และค่อนๆลืมตาเพื่อปรับแสง จากนั้นก็ลุกไปอาบน้ำแต่งตัว ก่อนเดินลงมาล่างบ้าน
.
ไง..ตื่นแล้วหรอ //เสียงพี่ชายที่กำลังจัดโต๊ะอาหาร ที่ทำเส็ด
.
พี่จิน ที่นี่เข้าเรียนกี่โมงค่ะ //ร่างบางพูดพร้อมก่อนนั่งลงบนเก้าอี้
.
ก็...8 โมงนั่นแหละ รีบกินข้าวไปก่อน เดี๋ยวไปสายอีก
.
อ่ะเคร // ร่างบางพูดก่อนที่จะรับประทานอาหาร เมื่อทั้งสองรับประทานอาหารเส็ดก็ เดินไปยังรถ
.
เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วพี่มารับน่ะ //พี่ชายพูดพร้อมหันไปหาคุณ
.
ได้ค่ะ เดี๋ยว [ใส่ชื่อ] รอหน้า ร.ร.น่ะค้า //ร่างบางตอบกลับก่อนยิ้มให้
.
🔊เมื่อทั้ง2 คนขับรถมาถึง ร.ร. [7:45 น.]
.
ถึงแล้วว ตั้งใจเรียนน่ะคร้าบบบ อย่าดื่อล่ะ//พี่ชายพูดก่อนจะหัดไปขยี่ผมคุณ
.
งุ้ยยย พอเลยๆจะไปเรียนล่ะ ขับรถดีๆน่ะพี่จิน //พอพูดจบก็ออกมาจากรถ และเดินเข้า ร.ร.
.
🔊เมื่อร่างบางเดินเข้า ร.ร. ก็พบกับ บรรยากาศที่สดใสสวยงาม อากาศเย็นสบาย และเห็นเด็กแลกเปลี่ยนมากมายต่างๆนาๆ และกลุ่มเพื่อนที่จับกลุ่มคุยกัน
.
เฮ่ออ อากาศดีแฮ่ะ..คิดดีล่ะดีเรียนที่นี่ // ร่างบางพูดกลับตัวเอง
.
//กรี้ดดดดดดด อร้ายยยยยยยย กรี้ดดด//
.
🔊คุณที่กำลังเดินอยู่กันก็หันไปตามเเสียงที่ ผญ.กรี้ดดังก่อนที่จะเห็นรถ สปอดหรู ขี่เข้ามาให้ ร.ร. ก่อนขับมาทางคุณ
.
เฮ้ย!! นี่หลบรถไปก่อนดิ เดินไม่รู้เรื่องเลย //เสียงผู้ชายที่ตะโกนออกมาหาคุณ เสียงที่ดูดุๆ อารมณ์เสียเอามากๆ
.
นี่นายย!! นั่นแหละขี่มาไปดูคนกำลังจะเดินหรือไง ห๊ะ!! //คุณตะคอกกลับ ก่อนที่อารมณ์จะเสีย
.
ฮึ!! // อยู่ๆเสียงนั้นก็กลับเข้ารถก่อนจะขับออกไปจอด .
ฮื้ยยยย อะไรของเค้าเนี้ย!! // คุณพูดกับตัวเองแล้วเดินออกไปจากตรงนั้น
.
นี่เธออ!! //อยู่ๆก็มีเสียงเอ่ยขึ้นมาก่อนที่คุณจะหันไป
.
มีไร ??! // คุณพูดด้วยน้ำเสียง งงๆ ก่อนจะหันไปหาคนนั้น
.
ชายคนนั้น คุยอะไรกับแกร!! //เค้าพูดด้วยเสียง โกรธๆ .
ทำไม!! // คุณตอบกลับด้วยเสียงหงุดหงิด
.
#รอตอนที่3น่ะจ้า
#พี่รหัสสุดป่วนกับน้องรหัสสุดแสบ

ความลับร้ายร้ายของผู้ชายขายตัวep.1
*หลังจากสองพี่น้องออกมาจากบ้านธีร์ก็เลือกที่จะพาพี่ชายมาผ่อนคลายที่บาร์เกย์แห่งนึง
*เฟรม-เห้ยไอ้น้องเวรจะพามาทำไมที่แบบนี้วะ
*ธีร์-เอาน่าพี่ผ่อนคลายเด่วเราก็ต้องลุยงานยาวแหละเขาบอกว่าเบอร์1ที่นี่โครตเด็ดอะพี่
*เฟรม-นี่แกหัดเป็นนักเที่ยวตั้งแต่เมื่อไหร่ห๊ะธีร์
*ธีร์-เปล่านะพี่ธีร์แค่สืบมาอะ
*เฟรม-เห้ยไอ้ธีร์เด็กผู้ชายตัวเล็กสองคนที่อยู่บนเวทีนั่นใครวะ
*ธีร์-นั่นแหละพี่เบอร์1ของที่นี่
*เฟรม-ห๊ะเด็กสองคนนั้นอะนะเบอร์1ของที่นี่อายุคงยังไม่เกิน15ด้วยซ้ำหรอกมั้งน่ะทำไมมาทำงานแบบนี้วะ
*ธีร์-สมัยนี้คนเราก็ต้องหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้องนะพี่แต่พูดก็พูดเหอะธีร์ว่าบางทีเด็กสองคนนั่นอาจจะมีความจำเป็นก็ได้ดูท่าทางเหมือนไม่ค่อยอยากทำเท่าไหร่เลย
*เฟรม-เหตุผลเหรองั้นเราต้องตามล่าหาความจริงว่าทำไมเด็กสองคนนั่นถึงต้องมาทำงานแบบนี้แทนที่จะไปเรียนหนังสือหนังหา
*ธีร์-ก็นี่แหละเหตุผลที่ธีร์พาพี่มาที่นี่ถ้าเกิดสองคนนั้นทำเพราะความเป็นจริงๆเราจะได้ช่วยเขาไงพี่
*เฟรม-อืมก็เป็นความคิดที่นี่เด็กในวัยนี้ควรจะเรียนหนังสือมีอนาคตที่ดีกว่านี้
*ธีร์-พี่ไม่ต้องห่วงธีร์จองตัวเด็กไว้แหละแต่เราจะไม่ทำอะไรเขาก็ถามเขาให้รู้ว่าทำไมเขาถึงเลือกทำอาชีพนี้
*เฟรม-อืมเห้ยธีร์ทำไมเหมือนเด็กนั่นโดนลากไปข้างหลังนั่นอะเร็วตามไปดูกัน
*ด้านฟิวส์บุ๊คที่ถูกลากลงมาจากเวทีเพราะวันนี้ทั้งคู่เหมือนจะไม่เต็มใจทำงาน
*👦-พวกมึงเป็นอะไรห๊ะเต้นยังกะคนไร้วิญญาณ
*บุ๊ค-พี่ๆพี่ปล่อยพวกเราไปเถอะนะเราไม่อยากทำงานนี้แล้ว
*👦-กูบอกแล้วไงว่าถ้าอยากออกไปก็ต้องหาเงินห้าล้านมาคืนให้ได้
*ฟิวส์-เงินเยอะขนาดนั้นพวกเราจะหามาจากไหนทำไมพี่ต้องหลอกเราสองคนด้วยเราไม่เคยไปทำอะไรให้พี่สักหน่อย
*👦-มันก็ช่วยไม่ได้นะพวกมึงมันโง่เอง
*บุ๊ค-เราไม่เคยทำอะไรให้พี่นะพี่ปล่อยพวกเราไปเถอะเราสัญญาว่าจะไม่บอกใคร
*👦-ไม่ต้องพูดมากคืนนี้มีคนจองตัวพวกมึงไว้แล้วไปรอรับแขกที่ห้องโน่น
*ฟิวส์-พี่แต่พวกเราบอกว่าจะไม่ทำแล้วไงพี่ปล่อยพวกเราไปเถอะ
*👦-ไม่ทำเหรอห๊ะไม่ทำใช่ไหม(ตบหน้าบุ๊คและฟิวส์อย่างแรงจนเลือดกลบ)พวกมึงไม่มีสิทธิ์เลือกเห้ยเอามันไปรอรับแขกที่ห้องดิ(จากนั้นฟิวส์บุ๊คก็ถูกส่งตัวไปยังห้องที่เขาใช้รับแขกเป็นประจำด้านเฟรมธีร์ที่แอบดูอยู่ก็รีบกลับไปที่โต๊ะทันที)
*เฟรม-ที่แท้เด็กสองคนนั่นก็โดนหลอกมานี่เองทำไมพวกมันเลวขนาดนี้
*ธีร์-นั่นดิพี่มันรู้ว่ายังไงเด็กก็ไม่มีปัญญาหาเงินห้าล้านมาไถ่ตัวตัวเองได้
*เฟรม-คนพวกนี้จิตใจทำด้วยอะไรกันถึงได้เลวขนาดนี้เด็กตัวนิดเดียวทำกันได้ลง👇👇ในเม้น

Most Popular Instagram Hashtags