Instagram post by @yazanhafize Hasibe Yavuz Uyarel

Ahmet Furkan geçen gün parkta kayboldu. Sadece iki dakikalık bir zaman diliminde. Dalgın bile değildim. Büyük kaydırakların olduğu yüksekçe tepenin arkasına scooterıyla giderken gördüm, çantamı elime aldım ve ardından tepenin arkasına Furkan'ı aramaya gittim. Yoktu. Ben bu tarafa gidene kadar diğer tarafa geçmiştir diye tepeyi tavaf ettim. Yok. Korktum. Son sesimle Ahmet Furkan diye bağırmaya başladım. Ordaki hanımlar çocuğunuzu mu kaybettiniz diye sordu. Tarif ettim. Korkma dediler. Buralardadır. Beraber arayalım. Ben hâlâ tepeyi tavaf etmeye devam ederken bir yandan da 2 dakikada daha fazla uzaklaşamıycağını düşünüp ağlıyorum. Allahım bana bu acıyı yaşatma diye dua ediyorum. Rüyadayım sanıyorum. Kabus olsun lütfen diyorum. İnanmak istemiyorum. Parktan çıkan arabaların arkasından koşmak ve durdurmak istiyorum. Çünkü çok büyük ihtimal çocuğumun kaçırıldığı senaryoları yazıyorum. O 2 dakika bana kocaman bir yıl gibi geldi. Genç bir bayan koşa koşa gitti ve Ahmet Furkan'ı buldu. Bana işaret etti. Koştum yavruma sarıldım ağladım. Türk filmlerindeki saçları koklanıp gözleri öpülen yumurcak o an Ahmet Furkan'dı. Etraftaki herkes bizi izliyordu. Anneni çok korkuttun dediler Furkan'a. Annenin yanından ayrılma bi daha. Korkmuştum evet. Ama bunun sebebi çocuğum değildi. O anda yaklaşık yarım saattir oturmuş köpek seven adam beni sinir etmişti mesela. Gidip bütün sinirimi ondan çıkarmak istedim. Belki de hiç bir art niyeti olmadığı halde insanlar birbirine tiksinerek bakmaya başladı ve bunun sebebi köpek seven o adam değil. Doğallık moda olmuşken bence ilk önce aklımızı ve duygularımızı doğal beslemeli ve korumalıyız. Aksi halde hepimiz paranoyak olup evlerimize hapsolacağız.

5 Comments

Most Popular Instagram Hashtags